Gök bile acıtıyorsa içimi, tamam.
Temren ile deliniyorsa gözlerim,
Nemli kirpiklerim güçsüz kedilerin hırçınlığına benziyorsa,
Cildim tuzsuz yanıyorsa,
Canıma tatsız bir vazgeçiş çöreklenmişse,
Beni ölmeden, öldürdükleri içindir;
Parçalanıyorum demektir.
Söylüyorum;
Ölüm sessizlik değil, sessizlikte büyümektir.
Her dünya kendi evladını yoğurur
Kitaplarda yazıyor, adı var; “dur”
Anlamdır, en nihayetinde soğuk bir rüzgar
“Dur”, savaştır… telafisiz, yalnızlığı buyurur.
Çevik bir toprağın oğluyum; kollarım ve ırz duygularım
Birden fazla hayranlığım var, birden fazla güzel yüzlü efradım
Yalnızım, sokak köpekleri kadar;
Gözleri güzel dudakları kadar, utanıyorum
Bir değil birden fazla hayalim, dokunamıyorum
Yalnızca bakmaya cesaretim var.